Wat een eer om Peter en Alicja te mogen trouwen! Zij vroegen mij als Zelfstandig Trouwambtenaar. Peter en Alicja waren bijna tien jaar samen en hij was eindelijk op zijn knieën gegaan tijdens de wintersport. Maar . . . het pakte een beetje anders dan gepland! Peter wilde haar vragen op de bergtop met het allermooiste uitzicht en had het doosje met de ring in de binnenkant van zijn ski jack gestoken. Dacht hij. Alicja wist uiteraard nog van niets. In de ijzige kou togen zij vroeg in de ochtend met een kleine groep naar boven, in de stralende zon. Toen de anderen al naar beneden skieden zocht Peter snel naar de ring . . . maar die bleek verdwenen.

Hoe wist hij niet (en hij zou er nooit meer achter komen uiteindelijk). Alicja had niets in de gaten en zag alleen dat hij een beetje moeilijk keek. Omdat hij niets wilde of kon zeggen maakte hij er maar van dat hij het koud had, omhelsde haar, en vervolgens skieden ze de naar beneden. Tijdens de lange afdaling was Peter uiteraard niet erg happy. Toch wilde hij niet opgeven. Terug in het hotel ging hij naar de kok en vroeg hem of hij iets kon verzinnen met hem samen voor het toetje. Met enige creativiteit wist de kok een soort gebakje in de vorm van een ring te maken, omgeven door rood fruit in de vorm van een hart. Dit werd binnengebracht met op de plek van de ‘diamant’ en brandend sterretje. Alicja begreep het meteen. En ja hoor, eindelijk ging Peter dan op de knieën. Het hele restaurant keek mee en applaudisseerde na het ‘ja’ van Alicja.

Ik vond dit zó’n goed verhaal en het zei me ook meteen zoveel over Peter dat ik dit nam als één van de uitgangspunten voor de tekst van de ceremonie: je niet uit het veld laten slaan, creatieve oplossingen verzinnen en gewoon op je doel blijven afgaan. In ons voorgesprek passeerden ook andere belangrijke waarden en inspiratiebronnen de revue. Al die dingen liet ik hen verwoorden in een tekst naar elkaar toe. Daarnaast stonden we ook stil bij de grootmoeder van Alicja die net voor de huwelijksdatum overleed, en waar ze een bijzondere band mee had. Haar broer, die fotograaf is, had een stamboom met foto’s gemaakt van onze beide families en die in ons huis opgehangen. Het hing als een boog over de deur waar iedereen door binnen kwam. Daarnaast hadden we bedacht dat we een soort klein altaartje zouden opstellen voor de oudere Poolse (gelovige) familieleden die op deze manier even dank wilden zeggen aan haar grootmoeder of aan God, vanwege deze heugelijke gebeurtenis. Ook het hele huis was ongelofelijk mooi versierd (hier hadden we ook samen over nagedacht). Niet alleen vond het huwelijk plaats in het huis, het was ook tegelijk een housewarming omdat zij daar net waren komen wonen. Al met al voelde het als een nieuw begin, maar ook betrokken op ouders en grootouders, waardoor de verbondenheid met hen ook werd benadrukt. Ik leidde de ceremonie met vaart en een grap hier en daar, en bij hun eigen teksten werd ook enorm gelachen én even een traantje weggepinkt hier en daar. Daarna weet ik zeker dat ze de mooiste avond van hun leven hadden. Waarom weet ik dat zeker? Dat hebben ze me in geuren en kleuren later verteld!

Juli 2019